Yalnızlık Şiirleri

Bakıyorum şimdi bulutlara.Dertleşirler gibiAğlarlar gibiSeviyorlar birbirlerini sanki.Bense üşüyorum yalnızlığımda.Kırmışlar tüm yardım ellerini.Söküp atmışlar içimdeki sevgiyi,Yutturmuşlar tüm güzel sözleri. Gölgeler kalmış...
Bir yıldız kayar, afili gecelerde, Tut tutabilirsen beni o vakit, Bir kısrağın en şahlanmış hali içimde, Bir kaplanın kükreyişi zihnimde,...
Kısa kollu bir yalnızlık bu Kollarından uzatmak isterken Düşürüyor yüzünü sarılmaların Bir omuz yalnızlık işte Yüklenmiş yüzünü Aklın kalabalık yollarından...
Her şarkı sensizliği hatırlatır, hüzün verir Gözlerimde büyük bir derya olur akmaya inat İçime akar, yüreğim boğulur, ağlayamam.. Unuttum sandım...
Yokluğunu sayamayacağım kadar çoğaldı günler. Çok çok uzun zamandır, Kokun kokuma karışmadı Gözyaşımı silmedin şevkatle. Aşkım; senden bunca uzakta, Bir...
Teraziye koysak kaç kilo eder bu yalnızlık. Bin deve getirsek taşır mı hasretimi ? Kamyonlar yığsak sığar mı göz yaşım...
Hülyalar içine bir mehtap dokunur yüreğime Karanlık dünyamda ışıldar, seslenir bir güzele; Nedir o tatlı dil, o gönül çekici sözler...
Nokta II. Biraz önce kanadı adın geçince acım. Yine gözlerimin perdesine izin almadan çıktı, bir zamanlar yüzümü güldüren nazlı sesin....
kim bilir şimdi bir şiirdir penceresi kapalı şu dünyanın pervazına atılan bir taş… kimse yok mu? şimdi kaç insan yürek...
Yalnızmıyım Şu an yanımda kim var? Pencere açık,kapı açık… Göremediğim biri odamda gezinmekte. Sessizce yanıma yaklaşmakta, Ellerini yanağımda hissetmekteyim. Onu...
yollar benimdi her durağında sen ne zaman durup dinlensem kucağımda sen… sarsam sen koklasam sen öpmeye kalksam dudağımda sen… bağlar...
Yok ki sabahlar ….. Seni gecelere taşısın Seni içimden çıkarsın Bana geçmişimi hatırlatsın Bana yaşadıklarımı anımsatsın Seni koklasın unutsun Seni...
Alışılmadık bir kentteyim şimdilerde.. Sessizliğimiz çarparken kaldırımlara, Vedalar bozdu suskunluğumuzu.. Sensizliğin başkenti buralar, Alışılmadık;soğuk,hissiz.. Giderken yanında götürdün herşeyi.. Sevince umuda...
sessiz eserdi hasret rüzgarları yine de dalga dalga kabartırdı duyguları ne bir gemi ne bir mendil olmasa bile dolup dolup...
nice güzel insanlar vardı onlar ki ana idiler baba idiler abla-kardeş idiler can idiler kan idiler dost idiler kaybolup gittiler!...
Güneşin doğuşuyla uyandım erkenden Aklımda yine sen ve yalnız kalmış bir ben Herşey bitti, geçti bizden Unutmak zor değil, içinden...
sen, nasıl bir derttin ki yıkımlarının şiddeti 7.8’i çoktan geçmişti bile… bir enkaza dönmüştü yüreğim enkazdan da beterdi çaresiz bedenim…...
Sicim gibi yağmur yağarken ellerimden göz kapaklarımın koyuluğunda araladım ölü pencerelerin yağmurlu tüllerini inan simsiyahtı gece ve mezarlar kadar sessiz...